Soms weet je niet precies wat je zoekt.
Dat is een prima vertrekpunt. Misschien knaagt er iets, of voel je een onrust waar je nog geen woorden voor hebt. Dat hoef je niet eerst uit te denken. Je mag het voelen, en spelenderwijs ontdekken wat eronder zit.
Vijf middagen op het kasteellandschap om even stil te staan. Een tafel met LEGO, een paar paden, een handvol mensen, en jij. Geen plan dat je moet halen. Wel iets in je hand als je weer naar huis gaat.
Je weet het eigenlijk best, en toch even niet.
Niet omdat er iets mis is. Het gaat goed. Alleen blijft er een vraag aan je trekken die je nog geen woorden hebt gegeven. En in je hoofd blijf je er een beetje omheen lopen.
Onder die onrust zit meestal een verlangen. Onder die vraag die blijft knagen zit iets dat gezien wil worden. Je hoeft het alleen even de tijd te geven.
Misschien weet je het niet eens meer. En misschien is dat precies wat er aan je trekt. In een paar minuten ontdek je welke speler er ooit in je zat, en waar je stiekem naar terugverlangt.
Ontdek hoe jij speelde →"Ja. Dat wil ik weten. Daar wil ik naar terug."
En dat terugkomen bij je eigen spel? Dat doe je hier, vijf middagen lang, op het kasteellandschap.
Eerst even kaderen wat dit wel en niet is.
Het helpt om te weten waar je aan begint. Dus eerst even de lijnen, daarna mag je het gewoon ervaren.
Wat het niet is
- Geen coachtraject met intake, doelen en evaluaties.
- Geen therapie. Diepgang mag, behandelen doe ik niet.
- Geen retraite waar je als een nieuw mens naar huis gaat.
- En de LEGO is geen trucje. Het is hoe je hier denkt.
Wat het wel is
- Ruimte om te spelen met wat er is. Met je handen, op een kasteellandschap.
- Een tafel vol LEGO waar je bouwt wat je hoofd nog niet in woorden had.
- Een kleine groep. Klein genoeg om gezien te worden, groot genoeg dat er iets tussen jullie ontstaat.
- Iets in je hand als je naar huis gaat. Soms een steentje. Altijd iets dat blijft.
Drie sporen die tegelijk lopen.
Deze reis werkt anders dan praten over wat speelt. Er gebeuren drie dingen tegelijk, en juist daar zit de speelruimte.
Het lichaam loopt
Je loopt echte paden over een kasteellandschap. Niet als metafoor: gewoon vijf minuten in een richting, en kijken wat dat doet. Je lichaam weet vaak meer dan je hoofd. Hier mag het meedoen.
De handen bouwen
Je bouwt met LEGO een model van iets dat je nog niet kunt benoemen. Klinkt gek, werkt verbluffend. Je handen zeggen vaak iets eerlijker dan je mond.
Het hoofd kijkt toe
En jouw hoofd? Dat krijgt eindelijk pauze. Niet uitgezet, niet weggemoffeld. Het mag meekijken, en eindelijk iets zien wat het zelf nooit had bedacht.
Drie kanalen, één reis.
Vijf workshops als één spiraal.
Je kunt ze los doen. Wie alle vijf doet, krijgt de meeste ruimte. De reeks beweegt mee met je eigen spel: van aankomen, naar terugspelen, aanwakkeren, opruimen en aanzetten. Je gaat niet rechtdoor. Je speelt je een weg.
Hier sta ik nu
Je komt aan, op het kasteelterrein en bij jezelf. Met je handen bouw je een eerste beeld van hoe je leven nu voelt. Geen analyse, gewoon een vertrekpunt.
Hoe ik vroeger speelde
Even terug naar het kind dat zomaar speelde. We halen op wat jij vroeger vanzelf deed, en je voelt wat daarvan stil is geworden. De speler die je was, blijkt dichterbij dan je dacht.
Wat er weer wil branden
Onder de drukte zit iets dat aandacht vraagt. Wat zou je doen als even niets moest? Met IKIGAI bouw je je verlangen, en kijk je rustig waar het naartoe wijst.
Wat mij klein houdt
Welke regels draag je mee die je speelruimte klein houden? Wat heb je ooit opgepakt voor een ander? Je legt het naast je neer en kijkt wat er overblijft.
Mijn eerste zet
Geen vijfjarenplan, geen groots besluit. Eén kleine zet die je weer laat spelen in je eigen leven. Zo klein dat je er niet omheen kunt, en iets in je hand om mee te nemen.
De vijf middagen samen
Eén vaste groep, twaalfeneenhalf uur over een paar maanden gespreid. Een rustig tempo, ruimte voor wat er onderweg ontstaat. De versie waarin het hardst iets verschuift.
in mijn jaszak.
Geen idee waarom dat genoeg was."
~ Noor
Ik ben Noor. En ik woon hier.
Op het terrein van Kasteel Asten, een rijksmonument uit 1432. Mijn werk is mensen ruimte geven. Met workshops, met wandelingen, soms vanuit een oude Mercedes bus met bijen en bloemen erop.
Ik heb deze reis ontworpen omdat ik telkens dezelfde mensen tegenkwam. Mensen die alles in de hand hadden. Plannen, regelen, doorgaan. Mensen die hun hoofd zo goed inzetten dat hun hoofd op een gegeven moment het enige was wat nog werkte. En precies dat zat in de weg.
Geen entertainment. Wel plezier. Geen therapie. Wel diepgang. Dat is waar ik in geloof.
Voor wie zichzelf wat tijd en ruimte gunt.
Je hebt al heel wat in beweging gezet
Je bent geen beginner. Je kent jezelf redelijk goed. Je hebt al genoeg gelezen, al genoeg gedaan, al genoeg gepraat. En tóch sta je op een plek waar iets om aandacht vraagt. Misschien klein. Misschien al een tijd. Iets in jou wil voelen wat het niet meer alleen kan uitdenken.
Je hoeft niets te kunnen, niets te weten over LEGO, niets met methodieken. Wel een open houding, en de wil om iets nieuws te proberen.
Je gunt jezelf deze ruimte
Je gelooft dat tijd voor jezelf nemen geen luxe is, maar iets wat je verdient. Je investeert liever in jezelf dan dat je nog een keer wacht tot het vanzelf overgaat. En je voelt: dit is het me waard.
Je pakt het eigenaarschap. Niet omdat het moet, maar omdat je merkt dat je het zelf bent die de eerste stap mag zetten. Ik maak de ruimte; jij doet het spelen en ontdekken.
Drie dingen die spelenderwijs in beweging komen.
-
één
Verbinding: je doet het samen
Voor jezelf zie je soms iets pas als je het een ander hoort zeggen. In een kleine groep krijg je dat cadeau. Geen advies, wel een spiegel.
-
twee
Spelen: je bouwt het met je handen
Wat je bouwt, kun je vasthouden. En wat je vasthoudt, snap je vaak ineens. Spelen is hier geen pauze van het werk. Spelen is het werk.
-
drie
Inspiratie: de plek speelt mee
Een kasteellandschap uit 1432 doet iets met je tempo en je adem. Je hoeft er niets voor te doen. Je hoeft er alleen te zijn.
Wat je waarschijnlijk wilt weten.
Ik heb nog nooit met LEGO gebouwd. Of niet sinds ik twaalf was. Werkt dit dan wel?
Hoeveel tijd zit hier in?
Is dit therapie?
Wat als ik er één keer niet bij kan zijn?
En als het regent?
Ik heb hier eigenlijk geen tijd voor.
Kan ik één workshop los doen om te kijken of dit iets voor me is?
Wat het kost.
Ontdek je eigen speelruimte
Vijf middagen van twee en een half uur op het kasteellandschap. Eén vaste groep van maximaal acht. Inclusief koffie, thee, iets lekkers en alle materialen.
- Vijf begeleide middagen, gespreid over een paar maanden
- Werk met LEGO® Serious Play en wandelingen op het kasteelterrein
- Een vaste, kleine groep waarin je je kunt laten zien
- Drie tastbare meeneem-elementen voor onderweg
- Persoonlijke nakijk-mail na afloop van de reeks
Dat is minder dan honderd euro per middag, alles inbegrepen. En je gaat elke keer met iets tastbaars naar huis: iets waar je echt mee verder kunt.