Verbinding begint op de stoep.
Een wijk is geen doelgroep. Het zijn mensen met een leven, een mening en een voordeur.
Ik kom naar ze toe en begin met luisteren. Wat leeft hier? En waar kunnen inwoners en gemeente elkaar vinden?
dicht bij de mensenIk werk onafhankelijk, en altijd dicht bij de mensen om wie het gaat.
Ik kom zonder kant en klaar plan. Wat speelt hier? Wie kennen elkaar al? En waar wil iets ontstaan dat er nu nog niet is?
De inloopavond zat vol. En toch bleef het stil.
Hoe kan dat?
Je hoort steeds dezelfde mensen. En de rest blijft thuis, of haakt af bij het woord participatie. Ze hebben genoeg te zeggen. Alleen is de drempel net te hoog, of de vorm net niet de hunne.
"We willen de wijk betrekken, maar bereiken steeds dezelfde gezichten."
"Er speelt iets in de buurt, alleen krijgen we er geen vinger achter."
"Inwoners en gemeente praten langs elkaar heen."
"We hebben een mooi plan. Nu het draagvlak nog."
Twee manieren waarop ik in de wijk werk.
Participatie waar inwoners iets aan hebben
Participatie werkt als mensen merken dat hun stem ergens landt. En dat vraagt meer dan een inloopavond of een formulier. Ik begeleid trajecten waarin inwoners en gemeente elkaar leren begrijpen. Dan ontstaat er energie die van twee kanten komt.
Ruimte maken in de wijk
Soms gaat het niet om een plan, maar om contact. Om mensen die elkaar kennen en iets voor elkaar over hebben. Ik maak daar ruimte voor, met bijeenkomsten op maat in de wijk zelf.
Een avond in de straat
Een reeks buurtbijeenkomsten
Een heel participatietraject
De graffiti-bus trekt mensen naar buiten.
De bus hoeft niet, maar hij valt op en dat helpt. In de straat, op het plein. Een kop koffie, een statafel, en voor je het weet staat de buurt te praten.
Benieuwd wat dit voor jullie wijk kan betekenen?
Vertel wat er speelt in de wijk, dan ontdekken we samen wat er mogelijk is. Laat het me weten!
we beginnen gewoon bij wat er leeft