Soms weet je niet precies wat je zoekt.
Dat is een prima vertrekpunt. Misschien voel je een onrust waar je nog geen woorden voor hebt. Dat hoef je niet eerst uit te denken. Je mag het voelen, en spelenderwijs ontdekken wat eronder zit.
Vijf middagen op het kasteellandschap om even stil te staan. Een tafel met LEGO, een paar paden, een handvol mensen, en jij. Geen plan dat je moet halen. Wel iets in je hand als je weer naar huis gaat.
hier begint hetJe weet het eigenlijk best, en toch even niet.
Er is niks mis. Het gaat goed. Alleen blijft er een vraag aan je trekken die je nog geen woorden hebt gegeven. En in je hoofd loop je er een beetje omheen.
Onder die onrust zit meestal een verlangen, iets dat gezien wil worden. Je hoeft het alleen even de tijd te geven.
Wat maakt dat je blijft presteren in plaats van creëren? En voor wie doe je dat eigenlijk?
"Het is goed zo. Alleen klopt er iets niet helemaal."
Vroeger ging je er zomaar op uit, nieuwsgierig naar wat er achter de volgende hoek lag. Misschien is die ontdekker stiller geworden dan je eigenlijk wilt.
"Ik denk dat ik eerst moet weten waar ik heen wil. Maar dat lukt me niet."
Vroeger begon je gewoon met je handen, en onderweg werd het vanzelf iets. Nu wil je het eerst weten voordat je iets durft te maken.
"Ik wil meer ruimte. Al weet ik niet precies wat ruimte dan is."
Vroeger zat ruimte gewoon in je lijf, je bewoog tot het donker werd. Wanneer is stilzitten de gewoonte geworden?
"Ik ben er in mijn hoofd al een tijd mee bezig. Hardop heb ik het nog nooit gezegd."
Vroeger verzon je hele werelden en vertelde je ze zo aan iedereen. Nu blijft het verhaal vanbinnen, waar niemand het hoort.
Hoe speelde jij, toen je nog vrij was?
Misschien weet je het niet eens meer. En misschien is dat precies wat er aan je trekt. In een paar minuten ontdek je welke speler er ooit in je zat, en waar je stiekem naar terugverlangt.
spelen is wat ik doe wanneer niemand mij vertelt wat ik moet doen
Antwoord van een kind op de vraag: wat is spelen?
En dat terugkomen bij je eigen spel? Dat doe je hier, vijf middagen lang, op het kasteellandschap.
Wat dit wel is, en wat niet.
Het helpt om te weten waar je aan begint. Dus eerst even de lijnen, daarna mag je het gewoon ervaren.
- Geen coachtraject met intake, doelen en evaluaties.
- Geen therapie. Diepgang mag, behandelen doe ik niet.
- Geen retraite waar je als een nieuw mens naar huis gaat.
- En de LEGO is geen trucje. Zo denken we hier met onze handen.
- Ruimte om te spelen met wat er is. Met je handen, op een kasteellandschap.
- Een tafel vol LEGO waar je bouwt wat je hoofd nog niet in woorden had.
- Een kleine groep. Klein genoeg om gezien te worden, groot genoeg dat er iets tussen jullie ontstaat.
- Iets in je hand als je naar huis gaat. Soms een steentje. Altijd iets dat blijft.
Drie dingen die tegelijk gebeuren.
Deze reis werkt anders dan praten over wat er speelt. En precies daartussen zit je speelruimte.
Het lichaam loopt
Je loopt echte paden over het kasteellandschap. Vijf minuten in één richting, en kijken wat dat doet. Je lijf weet vaak meer dan je hoofd, hier mag het meedoen.
De handen bouwen
Je bouwt met LEGO een model van iets dat je nog niet kunt benoemen. Dat klinkt gek, en het werkt. Je handen zijn vaak eerlijker dan je mond.
Het hoofd kijkt toe
En je hoofd? Dat krijgt even pauze. Het mag meekijken, en iets zien wat het zelf niet had bedacht.
Vijf workshops als één spiraal.
Je kunt ze los doen. Wie alle vijf doet, krijgt de meeste ruimte. De reeks beweegt mee met je eigen spel: van aankomen, naar terugspelen, aanwakkeren, opruimen en aanzetten. Je gaat niet rechtdoor. Je speelt je een weg.
Hier sta ik nu
Je komt aan, op het kasteelterrein en bij jezelf. Met je handen bouw je een eerste beeld van hoe je leven nu voelt. Geen analyse, gewoon een vertrekpunt.
Hoe ik vroeger speelde
Even terug naar het kind dat zomaar speelde. We halen op wat jij vroeger vanzelf deed, en je voelt wat daarvan stil is geworden. De speler die je was, blijkt dichterbij dan je dacht.
Wat er weer wil branden
Onder de drukte zit iets dat aandacht vraagt. Wat zou je doen als even niets moest? Met IKIGAI bouw je je verlangen, en kijk je rustig waar het naartoe wijst.
Wat mij klein houdt
Welke regels draag je mee die je speelruimte klein houden? Wat heb je ooit opgepakt voor een ander? Je legt het naast je neer en kijkt wat er overblijft.
Mijn eerste zet
Geen vijfjarenplan, geen groots besluit. Eén kleine zet die je weer laat spelen in je eigen leven. Zo klein dat je er niet omheen kunt, en iets in je hand om mee te nemen.
De vijf middagen samen
Eén vaste groep, twaalfeneenhalf uur over een paar maanden gespreid. Een rustig tempo, ruimte voor wat er onderweg ontstaat. In deze versie verschuift er het meest.
Bouwen rond je IKIGAI: waar je goed in bent, van houdt, voor betaald wordt, en wat de wereld nodig heeft.
"Ik kwam terug met een steentje in mijn jaszak. Geen idee waarom dat genoeg was."
Een deelnemer, proefworkshop voorjaar 2026
Ik ben Noor. En ik woon hier.
Op het terrein van Kasteel Asten, een rijksmonument en prachtige historische omgeving. Mijn werk is mensen ruimte geven. Met workshops, met wandelingen, soms vanuit een oude Mercedes bus met bijen en bloemen erop.
Ik heb deze reis ontworpen omdat ik telkens dezelfde mensen tegenkwam. Mensen die alles in de hand hadden. Plannen, regelen, doorgaan. Mensen die hun hoofd zo goed inzetten dat hun hoofd op een gegeven moment het enige was wat nog werkte. En precies dat zat in de weg.
Geen entertainment. Wel plezier. Geen therapie. Wel diepgang. Dat is waar ik in geloof.
~ NoorVoor wie zichzelf wat tijd en ruimte gunt.
Je hebt al heel wat in beweging gezet
Je kent jezelf redelijk goed. Je hebt al gelezen, gedaan en gepraat. En toch vraagt er iets om aandacht. Misschien klein, misschien al een tijd. Iets in jou wil voelen wat het niet langer kan uitdenken.
Je hoeft niets te kunnen, niets te weten over LEGO, niets met methodieken. Gewoon een open houding, en de wil om iets eens anders te doen.
Je gunt jezelf deze ruimte
Je mag jezelf deze tijd gunnen, en dat weet je ook. Je investeert liever in jezelf dan dat je nog een keer wacht tot het vanzelf overgaat. En je voelt: dit is het me waard.
En je merkt dat jij degene bent die de eerste stap mag zetten. Ik maak de ruimte, jij speelt en ontdekt.
Drie dingen die spelenderwijs gaan stromen.
Verbinding
Voor jezelf zie je soms iets pas als je het een ander hoort zeggen. In een kleine groep krijg je dat cadeau. Geen advies, wel een spiegel.
Spelen
Wat je bouwt kun je vasthouden, en dan snap je het vaak ineens. Zo komt je creatiekracht op tafel.
Inspiratie
Een kasteellandschap met 600 jaar geschiedenis doet iets met je tempo en je adem. Je hoeft er niets voor te doen. Je hoeft er alleen te zijn.
Wat je waarschijnlijk wilt weten.
Ik heb nog nooit met LEGO gebouwd. Of niet sinds ik twaalf was. Werkt dit dan wel?+
Dat is juist fijn. Je gaat zonder verwachting aan tafel zitten, en je hoeft niets te kunnen. De steentjes helpen je verder, dat merk je zodra je begint.
Hoeveel tijd zit hier in?+
Vijf middagen van twee en een half uur, gespreid over een paar maanden. Reken op een dagdeel om de week of de maand. Geen huiswerk. Geen voorbereiding. Wel iets om over na te denken in de tussentijd, als je daar zin in hebt. En zo niet, ook goed.
Is dit therapie?+
Nee. Het kan diep gaan, en dat mag, maar mijn rol is facilitator, geen therapeut. Als blijkt dat iets veel groter is, help ik je naar de juiste plek. Om bij te tanken, koers te vinden of even stil te staan is dit een fijne plek. Voor het verwerken van trauma niet.
Wat als ik er één keer niet bij kan zijn?+
Dan kijken we samen. Elke workshop staat op zichzelf, dus één keer overslaan breekt de reis niet. Als het meer dan één wordt, dan stappen we even uit de groep en pak je de losse workshops opnieuw op in een volgende ronde. Geen drama. Geen extra kosten.
En als het regent?+
Dan gaan we naar binnen. Er is een fijne binnenruimte op het kasteelterrein. De wandelingen hebben binnenvarianten die soms verrassend goed werken, met touwen of stoffen paden op de grond. Een paar druppels overleven we trouwens makkelijk.
Ik heb hier eigenlijk geen tijd voor.+
Dat hoor ik vaak, en ik snap het. Het gaat om twee en een half uur per keer, een paar keer per maand. Past dat niet, dan is dit niet jouw moment. Geen oordeel. Wel een vraag om even bij stil te staan: is het echt de tijd, of is het iets anders?
Kan ik één workshop los doen om te kijken of dit iets voor me is?+
Ja. Workshop 1 (Hier sta ik) is een natuurlijke kennismaking en kan los. Als je daarna doorgaat, trek ik dat bedrag af van de prijs van de hele reeks. Zo proef je het zonder meteen alles te boeken.
Wat het kost.
Ontdek je speelruimte
Vijf middagen van twee en een half uur op het kasteellandschap. Eén vaste groep van maximaal acht. Inclusief koffie, thee, iets lekkers en alle materialen.
- Vijf begeleide middagen, gespreid over een paar maanden
- Bouwen met LEGO® Serious Play, en wandelen op het kasteelterrein
- Een vaste, kleine groep waarin je je kunt laten zien
- Iets tastbaars om mee naar huis te nemen, elke keer
- Een persoonlijk mailtje van mij na de laatste middag
Voor de hele reis. In twee termijnen mag ook
Dat is minder dan honderd euro per middag, alles inbegrepen. En je gaat elke keer met iets in je hand naar huis.
Je hoeft het niet eerst te weten. Je mag het ontdekken.
Vertel kort wat er speelt, dan ontdekken we samen wat past. Laat het me weten!